Modeweek van Milaan

Milaan Fashion Week voelde dit jaar als het binnenstappen in twee overlappende verhalen – één van groot verlies, één van vastberadenheid. Vroege ochtenden bij Marchesi voor de verplichte espresso's en ontbijt-cannoli's, die frisse lucht net voor zonsopgang, gesprekken die vloeien terwijl de stad langzaam wakker wordt. Er was ook de uitnodiging voor de ethische rondetafel bij 10 Corso Como – "Towards Sustainable Fashion / The Cotton Road" – waar ambacht, de reis van katoen en creatieve verantwoordelijkheid aan tafel zaten. 

Bij de show van Giorgio Armani hing een zwaarte in de lucht. De lente/zomer 2026 collectie – getiteld Ritorni (Terugkeer) – was alles wat je verwacht van het huis: vloeiende snit, gedempte tinten, elegantie zonder haast. Maar het was ook een afscheid. Armani, wiens werk definieerde wat elegantie kon betekenen, was overleden. De catwalk, de locatie, de mensen – elk element was een eerbetoon. Armani's kenmerkende codes, die bijna gefluisterde details van structuur in balans met zachtheid, kregen een nieuwe betekenis. 

De Gucci-show, die volgde, contrasteerde in energie – levendige heruitvinding, gedurfde statements, speelse snitten en kleuren. Waar Armani's kleding herinnering en plaats eerde – Milaan, Pantelleria, het verleden verankerd in rust – keek Gucci vooruit, fantasie vermengend met traditie. Het was een herinnering: mode beweegt, evolueert, maar pauzeert ook om te herinneren.

Een van de stillere genoegens van de week waren geestige gesprekken met mode-icoon en vriend van het merk Derek Blasberg, altijd moeiteloos, altijd scherp, onder het genot van late espresso's.

Milaan dit jaar was niet alleen catwalkshows en accessoires. Het was ziel. In elke met kaarslicht verlichte Brera-binnenplaats vertrekken we met herinneringen geweven in stof, en met het voornemen: om te creëren met eerlijkheid, compassie en helderheid.